Channa Malkin & Izhar Elias

DELDEN KLASSIEK SEIZOEN 2022-2023 - CONCERT 11/11

CHANNA MALKIN - sopraan
IZHAR ELIAS - gitaar, barokgitaar

‘Canciones Españolas’

Manuel de Falla (1876-1946): Siete canciones populares Españolas: El paño moruno - Seguidilla murciana - Asturiana - Jota - Nana - Canción - Polo
Isaac Albéniz (1860-1909): Asturias (gitaar solo)
Joaquín Rodrigo (1901-1999): Adela - Nani nani
Enriqe Granados (1867-1916): El majo discreto - Amor y odio - La maja dolorosa 1 - La maja dolorosa 2
Federico García Lorca (1898-1936): Anda, jaleo - Las morillas de Jaén - Nana de Sevilla - Zorongo
Gaspar Sanz (1640-1710): La Folia (barokgitaar solo)
Graciano Tarragó (1892-1973): Jaeneras que yo canto - Playera
Federico Moreno Torroba (1891-1982): Torrija (gitaar solo) - Adonde va la niña - Caminando por el monte - La vi salir de Marbella

WAARACHTIG LEVENDE MUZIEK ALS AFSLUITING VAN EEN PRACHTIG SEIZOEN

Al paño fino, en la tienda Op de fijne stof in de winkel
una mancha le cayó. viel een vlek.
Por menos precio se vende, Het kledingstuk wordt voor minder verkocht,
porque perdió su valor. omdat het zijn waarde heeft verloren.
¡Ay! Ach!

Met dit lied van Manuel de Falla, waarin meteen alle karakteristieken voor de rest van de avond, openden sopraan Channa Malkin en gitarist Izhar Elias het derde achtereenvolgende concert van Stichting Delden Klassiek in de tot op de laatste stoel bezette Benedengalerij van Kasteel Twickel.

Op het programma vormden Canciones Españolas de rode draad, liederen van Spaanse componisten als De Falla, Granados en Albéniz, die eind 19^e tot midden 20^e eeuw de Spaanse identiteit wilden laten doorklinken in hun werken.

In haar toelichting zette Channa Malkin het publiek direct op het goede spoor van de sfeer van de avond door te verwijzen naar de Flamenco, een muziekstijl met Moorse, Joodse en Christelijke invloeden, gekenmerkt door enerzijds heftige emotie en anderzijds sterk gecontroleerde beheersing.

De teksten, vaak van veel eerder datum of in een anachronistische stijl, gaan uiteraard vaak over de liefde, zijn poëtisch, hier en daar cryptisch en met een dubbele bodem. Want zeg nou zelf: welke liefhebbende vrouw verbant haar man, die ’s avonds laat thuis komt met ook nog eens de smoes dat hij zo moe is van het ploegen in de tuinen, naar de slaapkamer van hun zoontje? Voor dit lied (Nani Nani/Slaapliedje) gebruikte Joaquín Rodrigo een tekst in het Ladino, de taal van de Sefardische joden in hun toenmalige vaderland Spanje, begin 16^e eeuw.

Na de toelichting volgden de liederen afgewisseld met solostukken op gitaar. Het knappe daarbij was dat Malkin en Elias hun programma brachten alsof ze de stukken ter plekke verzonnen, lévende muziek dus, van een hoog improvisatorisch gehalte.

Channa Malkin heeft een prachtige, boventoonrijke stem met een zilveren rand en af en toe, waar gewenst, een prettig snijdend rafeltje. Daarbij schaamde zij zich er ook niet voor om ongegeneerd, in haar borststem, ‘lelijk’ te zingen. Gaandeweg het concert trok zij steeds meer registers open, wat haar geweldige dynamisch bereik illustreerde en de opbouw in hun presentatie ondersteunde.

Izhar Elias, aan wie in 2011 de Nederlandse Muziekprijs, de hoogste onderscheiding op het gebied van klassieke muziek in Nederland werd uitgereikt, is met recht een meestergitarist. Muzikaal boeiend, technisch beheerst, met een groot dynamisch bereik en een rijkgeschakeerde klank, die met gemak de ruimte met zijn niet direct meegevende akoestiek vulde. In zijn begeleidingen was hij één met Malkin (en Malkin met hem), in zijn solostukken superieur.

Het publiek volgde de verrichtingen van beiden met grote aandacht, hier en daar ademloos, zoals tijdens de twee fluisterzachte flageolet-slottonen van de Torrija van Moreno Torroba.

Hun toegift was een zarzuela, over een vrouw, verliefd op een lapzwans, die hem desondanks - liefde is immers blind - een eerste lenteroos wil geven. Het werd een uitsmijter van jewelste, met een hoog gehalte aan dubbelzinnigheid met een knipoog, opnieuw door het publiek beloond met een stormachtig applaus.