Chimaera Trio

DELDEN KLASSIEK SEIZOEN 2022-2023 - CONCERT 9/11

ANNEMIEK DE BRUIN- klarinet
IRENE KOK - violoncello
CASPAR VOS - piano

PROGRAMMA ‘Der er et yndiht land’(Er is een lieflijk land)

Niels Gade (1817-1890): Trio in F opus 43
Per Nørgård (1932): Deel uit Klarinettrio 2, opus 15 “Spell”
Emil Hartmann (1836-1898): Trio in A, Serenade opus 24
Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847): Trio in d, opus 49

NØRGÅRDS “SPELL” BETOVERT DE STAANDE KLOK VAN KASTEEL TWICKEL

Kamermuziek in een omgeving waarvoor deze is bedoeld, dat bieden de drie concerten die Delden Klassiek jaarlijks organiseert in Kasteel Twickel.

De zogenaamde Benedengalerij van het kasteel, met zijn onvergelijkbare ambiance, was vanavond tot en met de laatste stoel bezet voor het Chimaera Trio. Onder het toeziend oog van adellijke kasteelbewoners uit meerdere eeuwen, meekijkend vanaf hun geschilderde portretten, verzorgden klarinettiste Annemiek de Bruin, celliste Irene Kok en pianist Caspar Vos - die bij deze gelegenheid Laurens de Man, vaste pianist van het Chimaera Trio, verving - een Deense avond op hoog niveau.

Voor de pauze klonken klarinettrio’s van twee Deense romantici, Niels Gade en Emil Hartmann. Beiden reisden vanuit Denemarken naar Leipzig om daar kennis te maken met hun grote inspirator Felix Mendelssohn Bartholdy, bij wie zij ook omgekeerd bijzonder in de smaak vielen. Gade en Hartmann zouden later, teruggekeerd naar Kopenhagen, op hun beurt tot inspiratie dienen van een componist als Edvard Grieg. Als verfrissend contrast tussen hun trio’s klonk een deel uit het eigentijdse klarinettrio “Spell” van Per Nørgård. Na de pauze gaf het Chimaera Trio ruim baan aan hét klarinettrio van Mendelssohn, groots en meeslepend gecomponeerd én uitgevoerd.

Energie en hartstocht spatten af van het spel van deze drie jonge musici. Hun vakmanschap bleek uit de manier waarop zij - ondanks de niet vaste bezetting van het trio - perfect op elkaar ingespeeld musiceerden, alle drie in dezelfde flow en met een ogenschijnlijk gemak. Vol overgave genoten zij ook van de muziek, getuige bijvoorbeeld de brede grijns op het gezicht celliste Irene Kok tijdens het scherzo van Mendelssohn. Zij speelden niet alsof hun leven ervan afhing, nee, existentieel leven vóór de muziek en ín de muziek is wat er van hun musiceren afstraalde, hoorbaar en zichtbaar. Iets, waarvan het publiek des te meer getuige was vanwege de kleine fysieke afstand tussen hen en de spelers.

Met verve verdedigden zij ook de “Spell” van Hartmann, een stuk opgebouwd uit simpele tweetoonsfragmenten, die steeds opnieuw en geleidelijk aan getransformeerd rondgingen in het trio, wat uiteindelijk leidde tot de betoverende bezwering waar Hartmann, getuige de toelichting door Annemiek de Bruin, op uit was. In de uitdovende uitklank van het stuk bleek zelfs de antieke staande klok hieraan ten prooi gevallen, perfect doortikkend in de cadans van het stuk.

Pièce de resistance van de avond was uiteraard de Mendelssohn, waarin alle genoemde kwaliteiten van dit trio een hoogtepunt bereikten. Volgde nog, na een enthousiast aanhoudend slotapplaus, als toegift Primavera Porteña van Astor Piazzolla, waarin de ontroering doorklonk van het weerzien met je geboortegrond, treffend toegelicht door Irene Kok, die opgegroeid en muzikaal aanvankelijk opgevoed in Overijssel, sinds enige jaren in Wenen woont in verband met haar postgraduate aan de Universität für Musik und darstellende Kunst.