Farkas Wind Quintet

DELDEN KLASSIEK SEIZOEN 2022-2023 - CONCERT 8/11

HERMAN VAN KOGELENBERG - fluit
HANS WOLTERS - hobo
MARCEL GERAEDS - klarinet
FONS VERSPAANDONK - hoorn
REMKO EDELAAR - fagot

Ferenc Farkas (1905-2000): Oude Hongaarse dansen
Antonín Reicha (1770-1836): Quintet in Es, opus 88 nr.2
Júlio Medaglia (1938): Suite “Belle Epoque en Sud America”
Antonín Dvořák (1841-1904): Amerikaanse Kwartet, nr. 12 in F, opus 96

VIJF BLAZERSVRIENDEN VOOR HET LEVEN IN SUPERVORM

Afgelopen zondagmiddag bouwden de vijf mannen van het Farkas Wind Quintet een waar muzikaal feestje in de Oude Blasiuskerk in Delden. Waar strijkinstrumentalisten de eerste vijf kerkconcerten van dit Delden Klassiek seizoen domineerden, zorgden nu, tijdens het laatste concert in deze serie, fluitist Herman van Kogelenberg, hoboïst Hans Wolters, klarinettist Marcel Geraeds, hoornist Fons Verspaandonk en fagottist Remko Edelaar voor een volstrekt ander geluid. Deze vijf muziekvrienden voor het leven, allen overigens werkzaam in de grote nationale en internationale orkesten, blijven al meer dan 25 jaar hun liefde voor de blaaskwintetmuziek trouw door projectgewijs op te treden als ensemble. Humor klonk door, niet alleen in de kwajongensachtige toelichtingen die Remko Edelaar tussendoor gaf, maar ook in hun puur muzikale voordracht, wat af en toe, tijdens de muziek, een hoorbare lach ontlokte aan het publiek. Begonnen werd met de Oude Hongaarse Dansen van de 20^e eeuwse Hongaarse componist Ferenc Farkas, naamgever van het ensemble. Meteen werd duidelijk dat we, in wat je zou kunnen noemen smaakvolle retro-barok met een Hongaarse saus, te doen hadden met vijf musici die enerzijds als dienend onderdeel in het geheel en anderzijds solistisch perfect op elkaar zijn ingespeeld. Elkaar de ruimte gevend, wat toelaat dat er muzikaal gezien risico’s kunnen worden genomen, wisten ze het publiek meteen te boeien. Een blaaskwintet van de uitvinder van dit genre, Antonín Reicha, ontbrak uiteraard niet op het programma. Ook hier een glanzend samenspel in de homofone passages, waardoor de klankkleuren van de verschillende instrumenten konden samensmelten, afgewisseld met passages waarin de eigen karakteristieke kleuren van fluit, hobo, klarinet, hoorn en fagot maximaal werden uitgespeeld, alles perfect hoorbaar dankzij de goede akoestiek van de kerk. Het luisteren naar de suite van de filmcomponist Júlio Medaglia was als het met de ogen dicht kijken naar de film “Walt Disney in Brazilië”, een tot de verbeelding sprekende mix van tango, Braziliaanse weemoed en vurigheid. Remko Edelaar poneerde vervolgens dat het overbekende Amerikaanse Kwartet van Antonín Dvořák, oorspronkelijk geschreven voor strijkkwartet, beter tot zijn recht komt in de blazersversie die zij tot slot speelden. Of hij gelijk heeft in het midden gelaten, de overtuiging waarmee deze versie door de heren muzikaal werd verdedigd, loog er niet om, met een prachtig gedragen, lang uitgesponnen Lento, omgeven door strak gearticuleerde snelle delen. En daarmee leken zij het publiek te hebben gewonnen voor hun opvatting, getuige de enthousiaste bijval aan het slot van deze feestelijke middag.