Sitkovetsky Trio

DELDEN KLASSIEK SEIZOEN 2022-2023 - CONCERT 3/11

KUNST EN KUNDE OP HET ALLERHOOGSTE NIVEAU

ALEXANDER SITKOVETSKY - viool
BORIS ANDRIANOV - violoncello
WU QIAN - piano

Anton Arensky (1861-1906): Pianotrio no. 1 in d, opus 32
Pjotr Iljitsj Tchaikovsky (1840-1893): Pianotrio in a, opus 50

Violist Alexander Sitkovetsky, cellist Boris Andrianov en pianiste Wu Qian, samen het Sitkovetsky Trio, bezorgden afgelopen zondag het publiek in de goed gevulde Oude Blasiuskerk in Delden een onvergetelijke ervaring, zo niet dé muzikale middag van hun leven. Op een zelden gehoord niveau speelden de musici het eerste pianotrio van Anton Arensky en het monumentale pianotrio van Tsjaikovsky. De verwachtingen waren uiteraard al hooggespannen: enkele dagen eerder traden zij op in de Kleine Zaal van het Concertgebouw, op twee achtereenvolgende dagen, en in TivoliVredenburg in Utrecht.

Vertelkunst

Een concert meemaken is als het luisteren naar een verhaal, niet van woorden, maar overigens met alle ingrediënten die een verhaal het beluisteren waard maken. Daarbij gaat het om de kwaliteit van de tekst en van de vertellers. Arensky en Tsjaikovsky zijn muziektekstschrijvers uit de Romantiek die hun verhalen vol hebben gestopt met invallen en onverwachte wendingen die de luisteraar met gemak anderhalf uur aan zijn stoel gekluisterd houden, mits voorgedragen door meestervertellers. En dat bleek zondag het geval. De technische beheersing en verbeeldingskracht van deze spelers kenden geen grenzen. Met een ogenschijnlijk gemak en vol overgave maakten ze het publiek deelgenoot van alle denkbare nuances die de muzikale vertelkunst kent: een grote variëteit aan toonkleuren, een dynamiek, die reikte van het allerfluisterzachtste zacht tot snoeihard, een glasheldere articulatie en een maximale flexibiliteit in temposchakeringen. En dat alles in een volmaakt samenspel. Voeg daarbij de op gezette tijden perfect getimede ingevoegde stiltes in het muzikaal betoog, waardoor het publiek het concert als met een permanent ingehouden adem volgde. Zo werd deze middag een van die zeldzame gelegenheden waarbij musici en publiek samensmelten in het intens beleven van werkelijk grote muziek. Een langdurig en oorverdovend applaus was de beloning van het publiek, niet dan nadat de musici na hun laatste tonen door middel van een bevroren gestiek een totale stilte van ruim dertig seconden hadden afgedwongen.